Een tussendoortje

De Outreach en een schatkist voor Dina.

Zes uur vertrek was de mededeling, het is een lange rit naar Migori. Door ervaring wijs geworden zet'k de wekker op vijf voor zes, vroeg genoeg en... maar goed ook. Vijf voor half zeven stop Jim voor m'n huisje, verder is er nog niemand te bekennen. Tien voor zeven zijn we dan eindelijk op weg. Drie uur lang zit ik lekker van mij af te kijken, kronkel wegen door de heuvels met veel groen en eucalyptusbomen. In Migori hebben dames van een vereniging voor gehandicapten een spreekuur georganiseerd voor mensen met mobiliteitsproblemen. Geen medisch team dus vandaag, maar mensen van de workshop die maten opnemen voor een eventuele rolstoel. Zo'n dertig mensen gaven gehoor, waaronder ook wat ouders van meervoudig gehandicapte kinderen. Iedere keer verbaas ik mij over al het lichamelijke leed. Twee nog vrij jonge mannen met een geamputeerd been hopen op een prothese, een meisje van vier met een onvolgroeid beentje, mensen met slechte benen of voeten en een jongeman Bernard die zijn knieën met schoenen beschermd en met slippers aan zijn handen kruipend door het leven gaat. Kom je mede door het invullen van een vragenlijst in aanmerking voor een rolstoel, die voor de meeste mensen niet te betalen is, dan gaan deze dames in de omgeving op zoek naar sponsors. Een prachtig initiatief!

Na afloop staat een tafel gedekt met borden vol kip of tilapia. Tevreden over de mooie opkomst beginnen we verzadigd en wel rond vijf uur aan de terugtocht. Mooi op tijd want om acht uur wordt ik bij Edwin, Benedict en Jafeth als verwacht voor het dagelijkse potje UNO. Vanmorgen zag Jafeth mij in de auto en vroeg met een bezorgd gezicht of ik wel op tijd terug zou zijn. Hij is dol op de snoepjes die uitgedeeld worden aan de winnaar.

Halverwege de terugreis wordt er gestopt, de mannen verdwijnen met de mededeling “Met 20 minuten zijn we terug”. Voor de Chileense Veronica en mij zit er niets anders op dan wachten. De Outreach is ook voor de mannen een uitje en dat wordt gevierd in het café. Na 20 minuten plus een half uur zijn ze terug. Dat valt niets tegen en gelukkig geen toestanden zoals vier jaar geleden, toen was er eentje echt stom dronken. Helaas geen UNO-snoepjes voor Jafeth daar werd het te laat voor.

Een Schatkist voor Dina

In de eerste weken hier had ik een metalen kist gekocht met de bedoeling daar mijn achtergebleven spullen in te bewaren. Enthousiast als ik was, was ik er niet meer zeker van dat het de laatste keer zou zijn. Nu ruim twee maanden verder is het, mede door mijn valpartij duidelijk, dit is echt de laatste keer! Gek genoeg maakt die zekerheid het afscheid gemakkelijker en 'k citeer nogmaals mijn vader “Een mens moet een keer tevreden zijn!” De dankbaarheid overheerst, het was goed!

Vorig jaar kwam ik iets tegen wat ik zo'n 25 jaar geleden had opgeschreven.

Leven is aanleren en afleren,

vasthouden en loslaten,

zien en herzien,

zoeken maar ook vinden.

Je idealen vasthouden, maar daarbij soms ook je wegen bijstellen.

Hoe actueel! In het kort; het was mooi en het was goed zo!

Heel veel handwerkspulletjes hebben we de afgelopen maanden gebruikt, maar er is ook nog veel over. Met name borduurmaterialen waar niets meer mee gedaan werd vanwege het teruglopende niveau van de leerlingen. Dina is er de afgelopen tijd enthousiast mee bezig geweest en 'k heb de kist zonder dat ze het heeft gezien, vol gepakt met spulletjes om te haken, te breien en te naaien én met een kapitaaltje aan borduurzijde en stof! Samen met de rollen voor het vlechten van mandjes kan ze tijden vooruit. Ze heeft veel ideeën en ziet overal mogelijkheden, zo leuk! Samen met Rose van de hairdressing zijn er plannen in de maak voor een hair- en beautysalon in Kisumu. Dina zou daar zelfstandig kunnen gaan wonen én werken. Ze stelt weinig eisen voor zichzelf, een dak boven haar hoofd, een matras en wat spulletjes die ze nog heeft van vóór haar periode hier, ze is dik tevreden. Stukje bij beetje iets opbouwen, ze ziet het helemaal voor zich. Eigenlijk nog niet zo'n gek idee en misschien beter dan bij de neef, wat eerder de bedoeling was. Met het bedragje wat ze krijgt van de giften zou ze een mooie start kunnen maken. Ze heeft er de juiste instelling voor en dat maakt de kans van slagen groot, want in de stad hebben de mensen ook wat meer te besteden dan op het platteland.

Om de opleiding manicuren up to date te maken, hebben we een lamp kunnen kopen voor het drogen van de speciale nagellak, een waardevolle aanvulling, leerlingen zouden na de opleiding ook in een hair- en beautysaloon aan de slag kunnen. Na een lastig weekje wordt het VROLIJK PASEN!