Kleine en grote moeiten...

”Echt vrij… ? Nee dat ben je hier nooit!” Zo eindigde mijn verslagje vorige week. Net als andere jaren heb ik zo halverwege toch de behoefte om even “echt vrij” te zijn en dat lukt alleen als je weggaat. Daarom deze keer een verslagje vanuit Akosombo aan de rivier de Volta halverwege Kledjo – Accra. Even een paar daagjes heerlijk ongestoord lezen aan het water.

Afgelopen week was het onverwacht behoorlijk druk. Mijn naaitafel was zo goed als leeg en omdat ieder jaar een paar kinderen een kussen krijgen, had ik Albert, Kofi en Jacob gevraagd te komen om een stofje voor een sloop uit te zoeken. Terwijl ik de doos met restantjes tevoorschijn haal, staan er ook wat meisjes omheen te springen. “Oh this is nice for a skirt, Hennie… I like this, Hennie can I have this ...?” De één nog enthousiaster dan de ander. Tot slot van het liedje hebben de jongens stof voor een sloop en alle meisjes een lapje bemachtigd om er 'zelf' een rokje van te naaien. In de meeste gevallen kwam het er op neer dat zij het wieltje ronddraaiden en ik de stof onder het voetje doorhaalde haha… De slopen waren een kleine moeite, de rokjes een wat grotere, maar enfin...hun enthousiasme maakt dat het erg leuk is om te doen en...beter nu dan volgend jaar, want dan zal ik hier waarschijnlijk korter en zeker voor het laatst zijn. Door het afstuderen van Nelson, mijn sponsor joch in Kenia, zou ik bij gezondheid ergens in november daar al heen willen gaan.

Het plan is om vrijdag naar House of Hope terug te gaan. Aangezien het dan nog maar anderhalve week is tot de kerstvakantie, zat ik tussen het naaien van de rokjes door, het script voor het toneel stukje te schrijven. De bedoeling was dat ik het toneelspel zou doen met kinderen van de school. Op het namenlijstje van het schoolhoofd, staan tot mijn verbazing toch erg veel kinderen van House of Hope. Bij navraag hoor ik: “Zij zijn de kinderen met de luidste stemmen.” Tja… geen wonder, in een tehuis als dit moet je jezelf handhaven tussen twintig anderen. Je leert dan wel om voor jezelf op te komen en je stem te ontwikkelen. Hoe lief en aanhankelijk ze vaak ook zijn, af en toe kunnen ze ook tekeer gaan als echte straatschoffies
.'k Ben erg blij dat Amatepe ook op het lijstje staat. Drie keer heeft hij de rol van de engel Gabriël prachtig vertolkt, van mij mag hij nu de “Verloren zoon” zijn. Hij leert zijn tekst gemakkelijk en helpt zelfs anderen als ze even de draad kwijt zijn. Tijdens mijn afwezigheid zal kleuterjuf Mathilde dagelijks het script met ze doornemen, hopelijk kunnen we dan volgende week de puntjes op de I zetten. Toch altijd weer een hele klus! Eén van de grotere moeiten maar... zeker de moeite waard!

Samen met Eben moest ik me melden bij het kantoor van 'Social Work'. Ze worden daar niet alleen steeds strenger wat de weeshuizen betreft, maar ook naar de vrijwilligers toe.Volgend jaar zal ik eerst hen een motivatiebrief moeten schrijven, als die wordt goedgekeurd kan ik pas een ticket gaan kopen. Zonder hun toestemming geen visum voor vrijwilligerswerk. Enfin.. om het moeilijk te maken.
Nu ligt Eben ziek op de galerij. Hij is de derde met malaria. Het begon twee weken geleden met Sara, daarna Francisca en nu ligt hij uitgeteld met hoge koorts. Dmv een simpele bloedtest kan malaria binnen enkele minuten worden aangetoond. Als EHBO-er van het huis heeft Eben die tests in voorraad. Je kunt de ziekte krijgen wanneer je gestoken wordt door een besmette mug en het lijkt erop dat die hier zijn want in het weekeind blijkt ook Christy het te hebben, de vierde. Voor mij reden om wekelijks mijn Lariam te slikken, na zonsondergang goed te smeren en beschermende kleding te dragen. Nooit eerder heb ik zoveel malariagevallen meegemaakt en gezien hoe beroerd je ervan kunt zijn.

Van een aantal spontane giften heb ik wat nieuwe speeltoestellen laten maken. Eigenlijk bestemd voor het nieuwe House of Hope maar omdat het daar nog een grote rimboe is, staan ze voorlopig hier, tot grote vreugde van de (school)kinderen. Het plaatsen ervan was een hele klus. De grond hier is bikkelhard, daar zet je niet even de schop in. Met speciaal gereedschap lukt het David de klusjes man om wat gaten te slaan. De toestellen erin, beton storten en... klaar! De oude wip wap mist een zitje en handsteuntjes en op de nieuwe zitten geen rugsteuntjes. 'k Ging er vanuit dat de reparatie ervan wel even op zich zou laten wachten, maar zie… wonder boven wonder werd het zaterdag al gedaan. Nu de zitjes van de schommels nog en dan is alles weer heel! In de kerstvakantie kunnen we alles misschien nog een keer in de verf zetten. Namens groot en klein een HARTELIJK DANK aan iedereen waardoor dit alles gerealiseerd kon worden. Bijgaande foto's zeggen genoeg denk ik. Voor mij altijd weer leuk om te laten zien wat er met het geld is gedaan. Kleine of grote giften...? Kleine of grote moeiten… ? Gegarandeerd… GROOT PLEZIER! Warme groetjes Hennie & kids