Iedereen gekend, gezien en gehoord!

Hoe goed de kinderen het hier ook hebben, één ding ontberen ze. Persoonlijke positieve aandacht! De behoefte aan een knuffel, een luisterend oor en een complimentje is groot. De twintig kinderen die hier nu worden opgevangen moeten het doen met Faxstine en Eben, zij houden de boel hier gaande samen met de nieuwe kooksters Elizabeth en Grace. Tijd om iets gezelligs te doen is er niet, er moet gewerkt worden. Voor een klopje op de schouder of een aai over de bol moeten ze niet bij Faxstine zijn, Eben gaat op zijn eigen manier wel leuk met ze om. Wat liefdevolle aandacht krijgen ze van mij en Beth uit Amerika die hier gelukkig ook een aantal maanden in een jaar is. Beth verpakt het meestal in het geven van bijbelstudies, ik ben meer van de praktijk, naaien. voorlezen, spelletjes en wat knutselen.

Bij Ont-moet in Kampen waar ik vrijwilligster ben, hebben we de slogan “Gekend en gezien”, 'k voeg daar “gehoord” aan toe wat voor deze kinderen heel belangrijk is, al valt dit vanwege mijn dove oortjes niet mee. Vaak willen ze tegelijk iets vertellen, een ramp! Temeer ook omdat alles hier verschrikkelijk hol klinkt. Echte weeskinderen zijn hier op dit moment niet. Wel kinderen die door ouders of familie in de steek zijn gelaten. Gekend, gezien én gehoord worden is voor hen van groot belang en 'k ben blij dat ik ook dit jaar daar weer een steentje aan kan bijdragen. Zodra de kinderen mij 's morgens zien, roepen ze stralend: “Hennie goodmorning!” of ze komen op me af en kruipen even tegen mij aan. Dan is hun dag weer goed en huppelend of zingend vervolgen ze hun weg. Mijn opoe zei altijd; een kinderhand is gauw gevuld, 't klopt!

Gifty van achttien is nog de enige die hier twaalf jaar geleden ook was. Alle andere kinderen van toen zijn nu naar de kostschool voor vervolgonderwijs. Bless de oudste zit, na een jaar als leraar hier, zelfs op een technische universiteit. Gifty is geen hoogvlieger, bijna alle klassen heeft ze twee keer gedaan. Van Pearl kreeg ik het verzoek om Gifty naailes te geven om te kijken of dit iets voor haar is. In de afgelopen jaren wilde ze nooit achter de naaimachine. Faalangst? Het zou zomaar kunnen, want afgelopen weekend zijn we gestart en het ging best goed. Ze gaat nu naar een soort brugklas en maakt lange dagen, ook zaterdag morgen is er school. Door de weeks is er zodoende weinig vrije tijd. In de kerstvakantie zullen we meer tijd hebben want ze gaat niet meer naar haar familie. Vader drinkt en maakt ruzie met grootmoeder. Geen stabiele basis wat erg jammer is. Vorig jaar verheugde ze zich erg op de kerst thuis en was ze zo blij toen vader haar kwam halen. Heel sneu als het anders loopt dan verwacht. Maar nu gaan we lekker aan het naaien, hopelijk krijgt ze de smaak te pakken. Bejaardenverzorgster zou anders ook goed bij haar passen. Als het aan haar ligt zit ik de hele dag op de stoel en doet zij alle klusjes, maar ja 'k voel me met m'n 74 jaren nog niet bejaard en doe de dingen graag zelf haha… jammer dat ze hier geen bejaardenhuizen hebben. Ouderen wonen bij hun kinderen op de compound en worden door familie geholpen.

Vorige week vrijdag voor het eerst naar Hohoe voor wat boodschapjes. Bij de huurhuisjes zit een vrouw de was te doen. “Hi Hennie, you are back?” Dan pas herken ik haar, Margareth één van de leraressen van school die graag het rietje hanteert. Een omhelzing volgt. Haar kleintje Mirjam van 1 jaar zit in het zand te spelen en bekijkt mij achterdochtig. De 5 km naar Hohoe zou ik graag lopen, maar de weg is nog slechter dan vorig jaar, te stoffig en gevaarlijk. De demonstraties en blokkades met vuur vorig jaar hebben niets geholpen. De taxi dropt mij voor 35 cent hartje Hohoe, vandaar lopend verder. Uit een naaiwinkeltje klinkt “You are welcome! My shop is now here!” Het winkeltje waar ik mijn naaispullen altijd kocht is verhuist en 'k loop even binnen voor een babbeltje. Ze hebben nu een overzichtelijke ruimte, een echte vooruitgang. Vanuit de andere winkeltjes wordt vaak vrolijk gezwaaid. Een auto stopt en net als vorig jaar steekt Patrice zijn hoofd uit het raampje “Hi Hennie! Ik kom je een keer opzoeken in House of Hope.” Vroeger kwam hij regelmatig bij ons langs. Vorig jaar zou hij ook komen, nu opnieuw de belofte, we wachten af. Op de markt haal ik bij zijn vrouw Sara plasticzakjes om waterijsjes te maken. Ze heeft nu twee loopjongens in dienst en zit te midden van haar spullen als een barones de jongens te dirigeren, de zaken lopen goed. En dan staat daar opeens Vincent, toen de internetverbinding in House of Hope nog slecht was mocht ik altijd in het Vodafoonkantoortje internetten. Op een dag was het gesloten en hij hielp mij toen aan een ruimte op zijn werk. Sindsdien maken we ieder jaar een gezellig praatje. De gehandicapte schoenmaker ziet mij in de taxi op de weg terug en zwaait vrolijk. Het feest der herkenning!
Kennen en gekend worden! Zien en gezien worden! Horen en gehoord worden! Wat wordt het leven/de wereld met al die verschillende mensen daar mooi van!